Anders dan andere kinderen

afbeelding van Monique Brakeboer

Monique Brakeboer

Ethiopië, psycholoog

Psycholoog Monique is in Ethiopië. Ze werkt er in vluchtelingenkampen voor mensen uit Eritrea en blogt regelmatig over haar ervaringen.

Elke dag in het vluchtelingenkamp begint met het zien van kinderen die naar de weg rennen als we aankomen, lachend en zwaaiend. De kinderen komen graag met me in contact. Ze vinden het erg bijzonder om iemand met een ander uiterlijk dan henzelf te zien. Meestal roepen ze ‘China, China’ naar me. Dit is de enige andere groep mensen die ze langere tijd om zich heen hebben gehad en die niet uit Afrika komt. Dus omdat ik ook een lichte huid heb denken ze dat ik uit China kom! Het zijn grappige momenten.

 

De weg naar het vluchtelingenkamp heeft soms bijzondere obstakels.

 

Buitengesloten

In ons project hebben we groepsactiviteiten met de kinderen. Ook bieden we individuele gesprekken. Vooral als er sprake is van psychische problematiek. Kinderen die anders zijn dan andere kinderen worden vaak buitengesloten en thuisgehouden. De gemeenschappen zijn hecht en er lijkt angst te zijn voor wat anderen over een afwijkend kind denken. Dit kan grote gevolgen hebben voor het kind, zoals het niet naar school kunnen gaan, het niet mogen trouwen en het genegeerd worden in bepaalde behoeften.

 

‘Als ze me ziet, begint ze te lachen en te gillen’

 

Vrolijk en nieuwsgierig

Tijdens een huisbezoek zie ik Semira*, een meisje van tien jaar. Ze mocht van de school niet starten in de lessen. Als ze me ziet, begint ze te lachen en te gillen. Iemand met mijn uiterlijk in haar huis is iets wat niet vaak gebeurt. Het blijkt een vrolijke en nieuwsgierige meid. De reden waarom ze niet naar school mag gaan, blijkt het feit te zijn dat ze doof is. Voorzieningen voor dove kinderen zijn er niet in het kamp. Gelukkig staan de ouders open voor gesprekken met ons en lijken ze Semira op gelijke wijze als de andere kinderen te behandelen. Het gezin komt warm en betrokken over.
 

Grootmoeder

Abel*, een jongen van vier, blijkt een ontwikkelingsachterstand te hebben. Het is een druk mannetje die alleen in wat korte zinnen kan spreken. In dit geval willen de ouders niet dat hij naar een kleuterschool zal gaan. Ze zouden het liefst zien dat het eerst een ‘normaal’ kind wordt. Ze vragen om medicatie, zodat hij genezen kan worden. Ik zie hoe de moeder nauwelijks naar de jongen kijkt, terwijl ze wel met haar dochter speelt. Gelukkig blijkt de grootmoeder wel erg hecht met Abel te zijn en ze stelt ons veel vragen. We hopen dat we met het gezin kunnen blijven samenwerken, zodat Abel zichzelf goed kan ontwikkelen.

 

* Namen van patiënten om privacyredenen veranderd.

 

Januari 2018


afbeelding van Monique Brakeboer Geschreven door: Monique Brakeboer
Monique Brakeboer werkt als gezondheidszorgpsycholoog voor Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld