Donker water

afbeelding van Mark Farrell-Javits

Mark Farrell-Javits

Middellandse Zee, Logistiek medewerker

Logistieker Mark Farrell-Javits voegde zich onlangs bij ons team op reddingsschip MV Aquarius. Zijn eerste ervaringen op de Middellandse Zee laten hem allesbehalve onberoerd.

Ik schrijf eigenlijk nooit verhalen. Ik ben iemand die zijn gevoelens voor zichzelf houdt. Een echte binnenvetter. Maar nu kan ik het niet laten om te delen wat ik hier zie, op dit reddingschip op de Middellandse Zee.

 

Ontberingen

Deze crisis, deze vluchtelingencrisis, is onwerkelijk. Ik kan me nauwelijks voorstellen wat mensen moeten doorstaan. Sommigen reizen dagen, weken, soms maanden over land, door woestijnen, door onveilige gebieden, met onwaarschijnlijke ontberingen, om een beter leven te zoeken. Ze trotseren gevaar, armoede of politieke vervolging. Om vervolgens in Libië te arriveren, staatloos en in grote onzekerheid.

 

Het team op reddingsschip MV Aquarius schiet een gestrande boot te hulp op de Middellandse Zee. Er worden eerst reddingsvesten uitgedeeld.

 

Geen schijn van kans

Misschien zien ze de zee voor de eerste keer. Misschien hebben ze langdurig vastgezeten in een van de verschrikkelijke detentiecentra in het chaotische Libië. Ze gaan het grote water op –  die diepe afgrond – met een armetierige rubberboot. Misschien werd er voorheen bewust koers gezet voor Europa. Maar dat lijkt de smokkelaars niets meer te kunnen schelen. De bootjes waar de mensen op gepropt worden, met hun kleine benzinemotortjes, hebben geen schijn van kans om de overkant te halen.

 

Doornat

We hadden vandaag een reddingsactie. De boot die we vonden stond onder water. Honderddertig mensen waren aan boord, doornat en bibberend van de kou. Sommigen waren zichtbaar ziek. Ze hadden niets dan de natte kleren aan hun lijf.

 

'Sommige vluchtelingen waren doordrenkt van brandstof'

 

Niets

Het was mijn eerste reddingsactie. Het verraste me dat we alle natte kleren weggooiden. Maar niemand van de geredde mensen protesteerde. Ze deden gewoon de droge overalls aan die we ze gaven. Er zat toch niets in hun kleren. Geen portemonnee. Geen documenten. Niets van waarde.

 

Nieuw land

Sommige vluchtelingen waren doordrenkt van brandstof. Die moesten we eerst schoenspoelen om brandwonden te voorkomen. Ik kan me niet voorstellen wat ze op dat moment denken. Angst? Wanhoop? Hoop? Ze gaan naar een nieuw land, waar het welkom ook niet gastvrij zal zijn.

 

De geredde vluchtelingen gaan, na het doorstaan van onwaarschijnlijke ontberingen, het grote onbekende tegemoet.

 

Onbekend

We krijgen opdracht de vluchtelingen op een ander schip over te brengen. Dat doen we door ze op de kleinere boten te zetten, die we gebruikten om ze eerst uit zee te plukken. We staan allemaal op het dek als ze de ladder weer afgaan, terug het donkere water op, verder trekkend naar het grote onbekende. We zeggen ‘succes’, ‘veel geluk’ en ‘goede reis’.

 

Dramatiek

Ik weet niet wat ik moet denken. Ons werk kent altijd tegenstrijdigheden. Ellende en blijdschap. Wanhoop en hoop. Maar het raakt me nu meer dan anders. Om de geredde vluchtelingen, uitgeput en in de steek gelaten door zovelen, weg te zien varen greep me aan. Misschien is het de dramatiek van de zee. Misschien de wetenschap dat ze teruggaan op het water waar we ze net uit gered hebben. En dan?

 

Februari 2017


afbeelding van Mark Farrell-Javits Geschreven door: Mark Farrell-Javits
Mark Farrell-Javits werkt als logistiek medewerker op reddingsschip MV Aquarius op de Middellandse Zee.
Sluit zoeken

Zoekveld