Wat ik achterlaat in Jemen

De bevolking van Jemen krijgt klap op klap. Terwijl de oorlog aanhoudt, raast er nu ook een cholera-epidemie door het land. Anesthesist Kariantti Kallios hield enkele weken een blog voor ons bij.

‘Jemen is in de greep van een vreselijke burgeroorlog en miljoenen mensen hebben geen toegang tot gezondheidszorg. Dat is de setting voor mijn eerste missie bij Artsen zonder Grenzen. Ik ben anesthesist, in een ziekenhuis in de plaats Khameer. Daar breng ik lange dagen door in de operatiekamer, met mijn team, om keizersneden uit te voeren en kogels te verwijderen.

 

Harde realiteit

Over enkele dagen zit mijn missie in Jemen erop. Dan begin ik aan een lange reis terug naar huis, via de Jemenitische hoofdstad Sanaa, dan naar Djibouti, vervolgens naar Parijs en dan eindelijk naar Helsinki. Finland is mijn thuis, maar het lijkt nu slechts een vage herinnering. Jemen is mijn dagelijkse realiteit. Een harde realiteit.

 

Gemengde gevoelens

Ik heb gemengde gevoelens over het naderende afscheid. Ik weet dat het ziekenhuis ook draait zonder mij, dankzij de geweldige internationale en Jemenitische collega’s. Maar ik ga niet graag weg. Er is nog zo veel te doen.

 

Zwak

Ik zou graag zeggen dat al mijn patiënten er weer helemaal bovenop zijn gekomen. Maar dat is helaas niet zo. Velen konden we uitstekend opereren, behandelen en beter maken. Zij konden terug naar hun families. Maar dat gold niet voor iedereen. Er zijn mensen overleden. En er liggen nu nog mensen in het ziekenhuis, te zwak om naar huis te gaan.

 

Twee jaar

Zoals een tweejarig meisje, op de verpleegafdeling, met een schotwond in haar buik. Twee jaar nog maar. We hebben alles gedaan wat we kunnen doen, maar ze is zwak, ondervoed en heeft nu een ernstige infectie. We willen haar overbrengen naar een groter ziekenhuis in de hoofdstad, voor specialistische zorg. Daar kunnen ze hopelijk meer voor haar doen. Maar het meisje heeft hoe dan ook nog een lange weg te gaan.

 

Buitengewone inspanningen

En dan de cholera-epidemie. Hier in het district hebben we al meer dan 12.000 patiënten behandeld. De nabije school hebben we volledig omgevormd tot een behandelcentrum. Dat runt ons team daar met buitengewone inspanningen. Hopelijk kunnen we epidemie snel indammen. Maar daar lijkt het nu nog niet op.

 

Oorlog en onzekerheid

Als ik over een paar dagen naar huis ga, laat ik van alles achter. Maar waar ik aan zal blijven denken, zijn de patiënten, collega’s, maar ook de mensen in Khameer, waarvan ik er te weinig heb leren kennen. Velen zijn gewone mensen, zoals jij en ik, die gewoon hun leven willen leven. Alleen doen zij dat te midden van oorlog en onzekerheid. En dan nog nodigt iedereen je uit om een maaltijd met hen te delen. Onvoorstelbaar. Onvergetelijk.’

 

Augustus 2017


afbeelding van Kariantti Kallios Geschreven door: Kariantti Kallios
Kariantti Kallios, uit Finland, werkt als anesthesist voor Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld