Eén dag weekend

afbeelding van Emily Gilbert

Emily Gilbert

DR Congo, Projectcoördinator

Onze hulpverleners werken meestal zes dagen per week. Wat doe je dan in je eendaagse weekend? De Britse projectcoördinator Emily vertelt over een typische zondag in Mweso, Oost-Congo.

Het weekend begint natuurlijk al op zaterdagavond. Maar meestal is iedereen dan zo moe, dat we vooral wat in de paillotte (een traditionele Congolese hut) rondhangen, wat kaarten en kletsen, of juist de eigen kamer opzoeken om even alleen te zijn. De zondag is een ander verhaal. En die ziet er doorgaans als volgt uit.

 

6.00 uur

Ik word wakker van het luiden van de kerkklok. Gek genoeg ben ik dat gaan waarderen. Zeker op zondag. Want dan betekent het dat ik er níet uit hoef en me nog een keer om kan draaien. Vaak zet ik dan een Britse of Amerikaanse podcast op, zodat ik bij het horen van mijn eigen taal lekker verder kan soezen.

 

Het woonterrein van Artsen zonder Grenzen in Mweso, te midden van glooiende heuvels.

 

9.00 uur

Moeizaam sleep ik mezelf uit bed. Daarna ga ik meteen naar buiten, groet de dienstdoende bewakers van ons terrein met een ‘bon dimanche’ en loop ik naar de warmwaterketel om mezelf even een vlugge ‘bucket shower’ te geven.

 

9.30 uur

Koffie. Dat klinkt zo simpel. Maar met 19 collega’s (en huisgenoten) is het niet zo makkelijk om een werkende cafetiére, een mok en lucifers te vinden. Geduld is een schone zaak. (Maar zonder koffie erg moeilijk!) Eenmaal voorzien voeg ik me bij de collega’s in de paillotte.

 

'Yoga. Misschien. Soms...'

 

10.30 uur

Yoga. Misschien. Soms... Ik ben het altijd van plan, maar ik kan me er niet altijd toe zetten. Op het terrein is een kleine tuin, waar gras groeit, wat mooie bloemen bloeien en waar grote bomen omheen staan. Het is een fijn, kalm plekje. Zeker als je je yogamat uit het zicht van het met prikkeldraad bedekte hek legt. Dan vergeet je soms even dat je in een conflictgebied zit.

 

11.30 uur

Helemaal zen of niet, aan het einde van de ochtend is er meestal wel een groepje mensen te porren voor wat bordspellen. De huidige favoriet is Kolonisten van Catan. Er is meestal ook wel een collega die zin heeft om naar de markt te gaan om verse groente te halen. We hebben behoorlijk wat culinair talent in het team die met beperkte middelen een zeer fatsoenlijke curry, ravioli of dumplings op tafel kunnen zetten.

 

Ontspannen met het team: gitaar spelen, koffie drinken, kletsen en Kolonisten van Catan.

 

13.30 uur

Na de lunch trek ik me even terug in mijn kamer. Soms kijk ik wat afleveringen van televisieseries op mijn laptop, soms Skype ik met vrienden of familie. Wat dat betreft is de wereld wel veranderd sinds ik tien jaar geleden voor het eerst op missie ging. Nu is er wifi. Toen was er één internetverbinding op één computer waar iedereen om vocht.

 

16.00 uur

Soms is het heerlijk om een luie zondag gewoon voort te zetten op bed of onderuitgezakt in de paillotte. Maar regelmatig gaan we op pad. Recht tegenover ons terrein is een flinke heuvel. De wandeling naar de top is ruim twee kilometer en best zwaar. Maar als je eenmaal boven bent, is het uitzicht de moeite meer dan waard geweest.

 

Tijdens een middagwandeling kan er even stil worden gestaan bij de schoonheid van het landschap.

 

18.00 uur

Zes uur moet iedereen binnen zijn en mag niemand meer de straat op. Wat rest is een ontspannen avond voordat de werkweek weer begint. Hoewel, ontspannen. Ik weet niet of ik me ooit echt ontspannen voel, ook niet op deze zondagen. Als projectcoördinator ben ik namelijk altijd ‘on-call’. En er gaat eigenlijk geen zondag voorbij zonder dat ik minimaal eenmaal gebeld wordt op mijn werktelefoon.

 

Negen maanden

Dat is dan ook de reden waarom missies voor Artsen zonder Grenzen meestal maximaal negen maanden zijn. Als je langer in een project zit, word je steeds vermoeider, vaker geïrriteerd en minder effectief in je werk. Je zult steken laten vallen. Zelf zit ik nu aan het einde van mijn missie en herken ik dit maar al te goed.

 

Dagelijkse realiteit

En toch. Je bent je er tegelijkertijd altijd van bewust dat je naar huis kunt. Dat er een einde komt aan de stress en frustratie. Voor de mensen die we helpen, is die mogelijkheid er niet. Stress, frustratie, geweld, onveiligheid, is voor hen een dagelijkse realiteit. Daarom weten we dondersgoed dat we het hartstikke goed hebben. Ook hier in het veld.

 

December 2016


afbeelding van Emily Gilbert Geschreven door: Emily Gilbert
Emily Gilbert werkt als projectcoördinator voor Artsen zonder Grenzen. Zij werkte onder meer in Libië, Jemen, de Centraal-Afrikaanse Republiek, de Filipijnen en DR Congo.
Sluit zoeken

Zoekveld