AzG: willekeurige opsluiting van vluchtelingen en migranten in Libië moet nu stoppen

vrijdag 01 september 2017

Artsen zonder Grenzen wil dat er een onmiddellijk einde komt aan de willekeurige opsluiting van vluchtelingen, asielzoekers en migranten in Libië. Artsen zonder Grenzen geeft nu ruim een jaar medische zorg aan mensen in detentiecentra in Libië. De leefomstandigheden zijn er mensonwaardig, zoals het fotorapport Human suffering: Inside Libya’s migrant detention centres laat zien.

 

Ontdaan van waardigheid

‘Mensen die vastgezet zijn, worden ontdaan van elke menselijke waardigheid, lijden onder een slechte behandeling en hebben nauwelijks toegang tot medische zorg,’ zegt Dr. Sibylle Stang, medisch adviseur voor Artsen zonder Grenzen. ‘Elke dag zien we hoeveel onnodig leed veroorzaakt wordt door het opsluiten van mensen onder verschrikkelijke omstandigheden. Wij kunnen dat leed maar beperkt verminderen.’

 

Vrouwen en kinderen in het Sorman-detentiecentrum, op ongeveer 60 kilometer ten westen van Tripoli, Libië.

 

Nauwelijks daglicht of ventilatie

Medische teams behandelen elke maand ruim duizend mensen voor luchtweginfecties, acute waterige diarree, infecties door mijten of luizen en urineweginfecties. De ziektes en aandoeningen zijn het rechtstreekse gevolg van de leefomstandigheden. Veel detentiecentra zijn overvol en de ruimte per persoon is zo beperkt dat mensen ’s nachts hun benen niet kunnen strekken om te slapen. Er is bovendien nauwelijks daglicht of ventilatie. Voedselgebrek heeft bij volwassenen geleid tot acute ondervoeding, waarbij sommige patiënten dringend ziekenhuisopname nodig hadden.

 

Mishandeling en uitbuiting

Zonder orde- en rechtshandhaving in Libië kan het systeem van detentiecentra mensen blijven mishandelen en uitbuiten. Er is een alarmerend gebrek aan toezicht en regelgeving; wettelijke en procedurele maatregelen om marteling en slechte behandeling te voorkomen, worden niet gerespecteerd. Er is bovendien geen formele registratie of dossiervorming, zodra mensen vastgezet worden, kan niet achterhaald worden wat er met hen gebeurt. Het volgen van patiënten is daardoor zeer moeilijk. Van de een op andere dag kan iemand overgebracht zijn naar een ander detentiecentrum of naar een andere onbekende locatie. Sommige patiënten verdwijnen simpelweg. De medische zorg die Artsen zonder Grenzen zo kan bieden, is zeer beperkt.

 

Een groep mannen die vastzit in het Abu-Salim-detentiecentrum in Tripoli, Libië. De meesten weten niet wanneer ze vrijkomen.

 

Toegang beperkt

Toegang tot detentiecentra wordt ook beperkt als er gevechten plaatsvinden tussen de zwaarbewapende milities in Tripoli. Daarnaast kan het beheer van een detentiecentrum zomaar in andere handen komen, waarna over toegang tot patiënten opnieuw onderhandeld moet worden. Tot sommige detentiecentra heeft Artsen zonder Grenzen vanwege aanhoudend geweld en onveiligheid helemaal geen toegang.

 

Meer geld is geen oplossing

Meer financiële middelen beschikbaar maken, is geen oplossing om het lijden van vluchtelingen en migranten in detentiecentra te verlichten. Bij een nauwe focus op het verbeteren van de leefomstandigheden, terwijl de complexe realiteit in Libië genegeerd wordt, dreigt het gevaar dat een systeem gelegitimeerd en voortgezet wordt dat mensen bij willekeur opsluit, zonder juridische bijstand, waarbij zijn blootstaan aan mishandeling en uitbuiting.

Sluit zoeken

Zoekveld