In de stad Misrata zijn de sporen van de gevechten duidelijk zichtbaar. Foto september 2011.

Misrata

afbeelding van Tankred Stoebe
Libië, arts
In Libië leidt het opnieuw oplaaien van de burgeroorlog tot zwaar verslechterde omstandigheden voor de bevolking. Dokter Tankred Stöbe reisde ernaartoe om de situatie te verkennen. Hij vertelt.

Ismaël en Masjdi waren beide 19 jaar en student toen in 2011 de opstand in Libië begon. Zoals duizenden anderen, waren beide fervente idealisten. Zonder enige training of kennis van militaire strategie namen zij de wapenen op tegen het regime van Mu’ammar Gaddafi.

 

Broers

Veel later leerden de twee elkaar pas kennen. Beide waren ternauwernood aan de dood ontsnapt. Masjdi was gewond geraakt aan zijn gezicht en is nu blind. Ismaël is verlamd en kan alleen zijn rechterhand nog bewegen. Zij ontmoetten elkaar op de intensivecareunit en werden meteen vrienden. Nu ze beide gerevalideerd zijn, proberen ze elkaar te zien wanneer ze de kans krijgen. ‘We zijn als broers’, zeggen ze tegen mij in koor. Masjdi duwt zijn vriends rolstoel en Ismaël leest zijn blinde vriend voor.

 

Handelaars, smokkelaars en piraten

Misrata is gedrenkt in geschiedenis. Gelegen op een strategische plek aan de Middellandse Zee staat de stad net zo goed bekend om zijn trots en onafhankelijkheid als om zijn handelaars, smokkelaars en piraten. Van februari tot en met mei 2011 werd er hevig gevochten. Nu is Misrata een zanderige, stoffige maar ook bruisende woestijnstad. De stad heeft economische en militaire macht; de ziekenhuizen zijn goed uitgerust. De gezondheidszorg is er stukken beter dan in het oosten van het land. Vergeleken met Benghazi en Tripoli is Misrata relatief veilig. Daarom besloten we hier onze basis op te slaan.

 

We willen niet op zee sterven

 

Op zoek naar werk

Elke dag zagen we Afrikanen uit landen ten zuiden van de Sahara. Elk met zijn eigen werktuig voor de landbouw, bouw of iets anders. Zij positioneerden zich op kruisingen om daar werk te zoeken als dagloonarbeiders. Sommigen worden gearresteerd, anderen naar kampen gestuurd voordat ze gedeporteerd worden naar hun thuisland. In Misrata bevinden zich zo’n 10.000 migranten, voornamelijk uit Niger, Tsjaad en Sudan.

 

Gevaar

Uit angst gearresteerd te worden, durven ze niet naar overheidsinstanties te gaan als ze ziek zijn. Dus gaan ze naar apotheken en betalen ze hoge prijzen voor medicijnen die hen aangeraden worden, of voor hulp in een privé-kliniek want daar zijn ze niet verplicht mensen zonder Libische papieren aan te geven. Ik vroeg hen of ze niet op een boot naar Europa wilden. Ze glimlachten en schudden hun hoofd: ‘Dat is te gevaarlijk. We willen niet op zee sterven.’

 

Tankred maakte zijn reis in januari 2017, en kon zijn persoonlijke ervaringen nu pas met ons delen. De situatie in Libië is zeer onvoorspelbaar en wat hij beschrijft, kan inmiddels veranderd zijn.

 

April 2017


afbeelding van Tankred Stoebe
Geschreven door: Tankred Stoebe
Tankred Stöbe is specialist interne geneeskunde en intensive care en werkte voor het eerst voor Artsen zonder Grenzen in 2002 bij de grens met Thailand en Myanmar.
Sluit zoeken

Zoekveld