Een warme kerst in Sokoto

afbeelding van Suzan Trienekens
Nigeria, Veldepidemioloog
Suzan Trienekens werkt als veldepidemioloog in Nigeria aan het voorkomen van ziekte. Vanuit Sokoto bezoekt ze de projecten van Artsen zonder Grenzen in het land.

‘Zou je 15 december kunnen vertrekken?’. Ik staar naar de email die ik net ontvangen heb van mijn contactpersoon bij Artsen zonder Grenzen. ‘Natuurlijk!’ is het eerste wat ik denk, snel gevolgd door een ‘dus dan ben ik met kerst niet thuis’.

 

Gematcht

Een paar dagen eerder kreeg ik het bericht dat ik “gematcht” was met de missie in Nigeria. Artsen zonder Grenzen heeft een aantal projecten in het noorden van Nigeria, die ik als epidemioloog zal ondersteunen. Dat betekent werken aan het voorkomen en bestrijden van ziekte-uitbraken, surveillance van gezondheidsindicatoren en onderzoek naar de volksgezondheid door het verzamelen, analyseren en rapporteren van data. Ik heb al een aantal jaar naar het moment uitgekeken dat ik voor een langere tijd op missie mag. En dat ik dan misschien kerst zou missen, zat er wel een keer in.

 

Positief

Ik email terug dat ik het aanbod heel graag aanneem en pak mijn telefoon om het nieuws te delen. Mijn vrienden en familie zijn al wel gewend om me langere tijd niet te zien. Ik heb in verschillende landen en steden gewoond en ben vaak op reis. Maar met kerst heb ik altijd thuis in Nederland kunnen zijn. Even een moment om iedereen weer te zien en bij te praten met een kerstkransje of een snee kerststol. Langzaam beginnen de eerste berichten binnen te komen en gelukkig reageert iedereen positief: ‘Dan vieren we kerst toch gewoon voor je weggaat’, ‘Wanneer zullen we je afscheidsfeestje plannen?’ en ‘Gelukkig ben je er met Sinterklaas nog wel!’. Ik glimlach en begin mijn vertrek te plannen.

 

 

Kerstboom

De weken erna bestaan uit het regelen van mijn visum, vaccinaties, voorraden inkopen, koffer pakken en afscheid nemen van vrienden, familie en collega’s. Bij mijn vriend in Amerika zet ik de kerstboom op en kijken we samen Home Alone. Tijdens een conferentie in Stockholm wensen mijn collega’s me succes voor de komende 9 maanden. In Nederland vier ik Sinterklaas met mijn familie, heb ik een gezellig afscheidsfeestje en plannen mijn ouders een vervangende kerstavond op 14 december, de dag voor mijn vertrek.

 

Sokoto

Na de voorbereidingsweek met alle nieuwe veldwerkers van Artsen zonder Grenzen en de briefings op het hoofdkantoor in Amsterdam kom ik gepakt en gezakt aan in de Nigeriaanse hoofdstad Abuja. Daar neem ik een binnenlandse vlucht naar mijn nieuwe thuisbasis in Sokoto in noordwest Nigeria. De eerste paar dagen ben ik druk met onder meer mijn nieuwe Nigeriaanse en internationale collega’s ontmoeten, me inlezen in de projecten, wennen aan de hitte en mijn weg vinden in het huis waar we als internationale medewerkers wonen. En voor ik het weet is het al 24 december en vraag ik aan mijn nieuwe huisgenoten wat het plan is voor kerstavond. Iedereen is nog druk bezig, maar blijkt al wel nagedacht te hebben over hoe we kerst gezellig kunnen maken samen, vooral nu iedereen ver van huis is en zijn familie en vrienden mist.

 

Kerstsfeer

Een collega bakt een cake en snijdt een ananas in stukjes, een ander haalt drankjes voor de gasten, en ik pak wat ik heb meegenomen uit Nederland: kaas, chorizo en stroopwafels. Ook leg ik de kerstservetten klaar, die een vriend had meegegeven en zet kerstmuziek op die mijn familie voor ik wegging op mijn externe harde schijf heeft gezet. Het felle licht van de tl-buizen wordt vervangen door kaarsjes, die de logistieke coördinator maakt van een cocktailglas, olie, water, aluminiumfolie, kurk, satéprikkers en een touwtje. Al snel hebben we een echte kerstsfeer!

 

Bijzonder

We eten en drinken samen en bespreken hoe kerst gevierd wordt in onze respectievelijke landen. Want de teams bestaan vaak uit veel verschillende nationaliteiten, mensen van verschillende leeftijden en werkachtergronden. Ik kijk om me heen naar mijn collega’s uit Griekenland, Rwanda, Duitsland, Liberia, India, Nederland en Zuid-Sudan en besef me hoe bijzonder het is om met deze mensen die ik net heb ontmoet, dit moment te delen. Na het eten zetten we de muziek iets harder en wordt er gedanst, gezongen en gelachen tot middernacht.

 

Geluiden

Als ik die avond in bed ga liggen, mijn muskietennet goed hang, de geluiden uit de moskee hoor en mijn ogen dichtdoe, prijs ik me gelukkig dat ik dit jaar zo’n bijzondere kerst heb gehad en ben ik blij dat ik ben waar ik ben.

 

December 2016


afbeelding van Suzan Trienekens
Geschreven door: Suzan Trienekens
Suzan Trienekens werkt als veldepidemioloog in Nigeria aan het voorkomen van ziekte. Vanuit Sokoto bezoekt ze de projecten van Artsen zonder Grenzen in het land.
Sluit zoeken

Zoekveld