Terug in Manipur

afbeelding van Monique Brakeboer
India, psychologe
Psychologe Monique was door familieomstandigheden even terug in Nederland. Het gaf haar de tijd om te terug blikken, vooruit te kijken en haar werk in India met frisse blik weer op te pakken.

We betekenen in de regio Manipur veel in de zorg aan mensen met hiv, hepatitis C en multiresistente tuberculose. Ons project groeit en veel patiënten reizen uren- en soms dagenlang om ons te bereiken. Ik kon niet wachten om te zien hoe onze klinieken zonder mij hadden gedraaid. De terugkomst gaf me een goed gevoel, maar was toch niet zo makkelijk als ik had gedacht. Ik vond het best zwaar om weer te wennen aan de beperkte vrijheden die we hier hebben. Van de Nederlandse zomeravonden naar de donkere avonden binnenshuis. Dat gaf best wat momenten waarin ik aan vrienden en familie dacht.

 

Ontwikkelingen in Churachandpur

In de kliniek in Churachandpur werd ik echter blij verrast. Het is mijn doel om de counselors aan wie ik leiding geef, zo zelfstandig mogelijk te laten werken. Zij hadden tijdens mijn afwezigheid hun best gedaan om ook de moeilijkere casussen op te volgen. Samen met patiënten hadden ze volgens plan uitgewerkt wat redenen konden zijn waarom behandelingen niet goed liepen. En waardoor de waarden van het hiv-virus mogelijk verhoogd konden zijn. Ook namen ze problemen met alcohol- of drugsgebruik mee in de psychosociale onderzoeken die we doen. Terwijl ik kritische vragen stelde over hun werk, merkte ik de vooruitgang in de manier van werken. De arts merkte dit ook op en was het met me eens dat zij hier een groot compliment voor verdienden.

 

Monique en haar collega's nemen samen enkele patiëntendossiers door tijdens een teamoverleg.

 

Opium in Moreh

Ook in onze kliniek in Moreh bleek veel werk te zijn verricht. De drie counselors wachtten me ongeduldig op en raakten niet uitgepraat over de behandelingen. Een stapel dossiers lag klaar om samen met me door te nemen. Een patiënt met een terugval in opiumgebruik was al ingepland. Tijdens de afspraak vertaalde mijn counselor zijn verhaal. De effecten op zijn lijf na het stoppen van jarenlang opiumgebruik hadden hem erg laten schrikken. De enige oplossing voor de pijn en het ziek zijn was voor hem terugvallen in gebruik. Gemotiveerd beloofde hij dat hij bij zijn volgende bezoek aan ons gestopt zal zijn. Hij vertelde niet te willen starten met een hepatitis C-behandeling voordat dit gelukt is. Op rustige wijze gaf ik hem en mijn counselor uitleg over ontwenningsverschijnselen en over trek, wat hij kan verwachten en hoe we hem kunnen begeleiden. Samen met de patiënt maakten we een plan voor de komende tijd dat ons allemaal realistisch leek.

 

Veel middelengebruik

Aan het einde van de dag kwam mijn counselor naar me toe om te vertellen hoeveel ze van het gesprek geleerd had. Terwijl ze haar hand op mijn arm legde, zei ze de komende maanden gebruik van mijn aanwezigheid te willen maken. Dat het zo prettig is om samen de gesprekken te doen en het zo belangrijk is om meer over verslaving te leren. Het ontroerde me. Ik blijf het bijzonder vinden hoe open mijn counselors en ik zijn over de uitdagingen die we in het werk tegenkomen. En ze had gelijk wat de regio betreft. We leven inderdaad in een gebied met veel heroïne- en opiumgebruik. Ook de alcoholische consumpties die hier gebrouwen worden zijn erg sterk. We lopen tegen de gezondheidsproblemen aan die patiënten hierdoor krijgen, zoals leveraandoeningen.

 

Seksueel geweld

Naast de patiënten met infectieziekten zien we ook regelmatig slachtoffers van seksueel geweld. Gisteren kwam een vrouw binnen die een week eerder door twee mannen was gedrogeerd en misbruikt. Ze werd achtergelaten bij een rivier, waar ze gelukkig later werd gevonden. De familie had haar naar de eigen dokter gebracht, die helaas geen kennis had van wat voor psychische impact een gebeurtenis als deze kan hebben. Gillend en huilend was ze bij ons binnengekomen. We hebben een voor haar veilige omgeving gecreëerd en uiteindelijk vertelde ze haar verhaal. Ze vertelde dat haar familie haar de schuld gaf van wat er gebeurd was. Ook zag ik hoe haar zus haar bij de binnenkomst hard kneep als ze gilde. Terwijl dat haar in gedachten juist weer terug naar de gebeurtenis bracht. We hebben medisch onderzoek en counseling geboden. We nodigden haar uit om opnieuw voor een vervolg te komen. Vandaag stond ze bij de start van de werkdag weer voor de deur. Ze wilde terug naar de voor haar veilige kamer en de counselor die ze vertrouwde. Het deed me goed om te zien dat ze nu helder in het contact was. En ze vertelde voor het eerst ’s nachts niet meer te hebben gegild.

 

'De door de regen ontstane rijstvelden zijn prachtig om te zien.'

 

De dagelijkse gewoonten

Naast de patiëntenzorg zijn we ondertussen ook gestart met een training voor de counselors over verslaving en gedragsverandering. Het was ontzettend leuk om te spreken over hoe je als counselor de motivatie van je patiënt kan beïnvloeden. We spraken ook over hun schooltijd en wat hen als kind motiveerde. Door deze momenten, maar ook door onze dagelijkse omgang met elkaar, hoor ik veel over de gewoonten hier. Het slapen in een bed met de kinderen, ook als ze wat ouder worden, is hier bijvoorbeeld de normaalste zaak van de wereld. Ook wordt op zondagen de kerk bezocht. Vrije tijd wordt grotendeels met familie doorgebracht en bezoek van familie weiger je niet. Maar wordt ook niet gepland. Het is jammer dat ik niet bij mensen thuis mag komen. Dit is voor internationale hulpverleners niet toegestaan, omdat we daarmee voorkeur voor een bepaalde stam zouden kunnen laten zien.

 

Werken in de hitte

Wat de natuur betreft hebben we te maken met hitte en overstromingen. De straten raken regelmatig overspoeld. Het lukt patiënten nauwelijks om volgens afspraak naar de kliniek te komen. Gelukkig gaat het regenseizoen richting het einde en de buien zijn steeds korter. De door de regen ontstane rijstvelden zijn prachtig om te zien. Nog steeds is de hitte hier bij de grens met Myanmar aanwezig. We werken met het zweet op ons voorhoofd en, als er elektriciteit is, bij een ventilator. Vol bewondering zie ik hoe er evengoed hard gewerkt wordt en hoe mijn collega’s zich blijven inzetten voor de zorg die we bieden. Zij maken er het beste van en onderling wordt er veel gelachen. En zelf ben ik ook in gedachten weer in Manipur aangekomen. Om er nu nog enkele maanden voor te gaan.

 

Oktober 2016


afbeelding van Monique Brakeboer
Geschreven door: Monique Brakeboer
Psychologe Monique Brakeboer werkt als gezondheidszorgpsycholoog voor Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld