Vast in niemandsland

afbeelding van Jason Cone
Ongeveer 75.000 Syriërs zitten vast in een niemandsland tussen Syrië en Jordanië. Hulp en veiligheid zijn binnen handbereik. Toch worden zij aan hun lot overgelaten.

Miljoenen Syrische burgers die al vijf jaar worden geteisterd door een verschrikkelijke oorlog zijn nergens veilig en hebben geen toegang tot levensreddende zorg. Ongeveer 75.000 Syriërs is het gelukt om het grensgebied met Jordanië te bereiken. Zij zitten nu een woestijngebied. En in tegenstelling tot vele landgenoten, is hulp binnen handbereik. Toch worden zij aan hun lot overgelaten.

 

Grens gesloten

Deze vluchtelingen leven in een soort bufferzone op een afgelegen, dorre plek, op Jordaans grondgebied, maar ten noorden van de officiële grens. En die grens is gesloten. Daardoor kan hulp er niet naartoe en kunnen de vluchtelingen geen veiligheid zoeken over de grens. Zij kunnen alleen terug naar Syrië of verder de woestijn in trekken.

 

Geïmproviseerde kampen

Het gebied waarop de vluchtelingen geïmproviseerde vluchtelingenkampen hebben gebouwd, staat bekend als de ‘berm’ – zo genoemd omdat het een kilometerslange strook niemandsland tussen Syrië en Jordanië is. Langs de berm staan militaire bases en checkpoints. Er zijn tevens Syrische gewapende groepen actief, ook op de plekken waar vluchtelingen leven.

 

'Door de grens te sluiten, is ook een levenslijn afgesloten'

 

Hulp niet bij mensen

Sinds de oorlog in Syrië begon in 2011 is het gebied rond de berm door veel Syriërs gebruikt als toegangspoort naar Jordanië. Op 21 juni sloot Jordanië echter zijn noordelijke grens na een bomaanslag op een militaire basis. Daardoor kunnen hulporganisaties die in Jordanië werken niet bij de mensen in de berm komen. Voedsel, water en medische voorraden bereiken de vluchtelingen niet. In de kampen zelf is er een tekort aan sanitaire voorzieningen en fatsoenlijk onderdak. Hevige zandstormen verscheuren met regelmaat de opgezette tenten.

 

Levenslijn afgesloten

Door de grens te sluiten, is ook een levenslijn afgesloten. Water wordt nog in enige mate aangevoerd met een rudimentair aangelegde leiding, maar het is niet duidelijk hoeveel vluchtelingen er daadwerkelijk gebruik van kunnen maken. Voor enkele voedseldroppings, via hijskranen over de grens, geldt hetzelfde.

 

 

Erbarmelijke leefomstandigheden

Wat wel duidelijk is, is dat medische zorg er niet doorheen komt. Deze week kregen wij bericht dat enkele zwangere vrouwen in berm stierven bij de bevalling. Zelfs voordat de grens sloot, waren de medische noden enorm. Kinderen hebben diarree of zijn ondervoed. Honderden zwangere vrouwen krijgen nauwelijks zorg. Veel mensen hebben luchtweg- of huidinfecties als gevolg van de erbarmelijke leefomstandigheden. Nu vernemen we dat het aantal ondervoede kinderen toeneemt en dat gewonden nergens heen kunnen voor behandeling.

 

Druk op zorgsysteem

Jordanië heeft gedurende de oorlog bijna 700.000 Syrische vluchtelingen opgevangen. Dat zorgt uiteraard voor veel extra druk op het zorgsysteem en andere sociale voorzieningen in het land. Daarnaast moet Jordanië uiteraard scherp zijn op de veiligheidssituatie. Maar daar staat tegenover dat er levens gered kunnen worden.

 

'Laten we díe mensen redden, die we kunnen redden'

 

Hulp moet hervat worden

Humanitaire hulpoperaties in de berm moeten onmiddellijk hervat worden. Medische evacuaties moeten mogelijk gemaakt worden. Mensen die ernstig ziek of gewond zijn moeten de grens met Jordanië over kunnen voor medische behandeling.

 

Levens redden

Dat zijn echter wel kortetermijnoplossingen. Mensen zo in de woestijn laten zitten, is geen acceptabele situatie. De opgezette kampen hebben nauwelijks basisvoorzieningen en mensen kunnen op geen enkele manier asiel aanvragen. Daarnaast leven de vluchtelingen nog steeds zeer dicht bij het oorlogsgebied dat ze ontvlucht zijn. Zij moeten in veiligheid gebracht worden, in Jordanië of elders. Voor zo veel Syriërs kan er op dit moment niets gedaan worden. Laten we in elk geval díe mensen redden die we kúnnen redden.

 

Dit artikel werd eerder geplaatst in The New York Times op 10 augustus 2016.


afbeelding van Jason Cone
Geschreven door: Jason Cone
Jason Cone is directeur van de Amerikaanse tak van Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld