Overlevenden van een bootramp op de Middellandse Zee naderen de haven van Trapani, Sicilië, aan boord van reddingsschip de Aquarius van Artsen zonder Grenzen en SOS MEDITERRANEE. 22 juli 2016.

Staren in het niets

afbeelding van Ferry Schippers
Middellandse Zee, projectcoördinator
Een noodoproep: we werden gevraagd rechtsomkeert te maken en met spoed terug oostwaarts te varen. Volgens zeevaartscentrum MRCC ging het om twee rubberen boten op zo’n 3 uur varen.

Bij aankomst zagen we dat een Italiaans marineschip reeds op de plaats des onheils was gearriveerd. Er zouden 15 doden zijn op een van de boten. De kans dat je doden aantreft op een boot is groot, maar zo’n hoog aantal klonk onwerkelijk. Ik dacht aan de mensen die nog op de boot zaten, hoe zij naar hun dierbare staarden, of naar de persoon die zij op de boot hadden leren kennen, die nu dood aan hun voeten zou liggen. Ik duwde het beeld van me af: tijd voor actie!

 

Vreselijk aanzicht

We moesten deze mensen zo snel mogelijk van de boten afhalen. De boten waren niet zeewaardig, er was water in gelopen, maar ook vanwege dit vreselijke aanzicht. We haalden 104 mensen van de ene boot en 105 van de andere. Aan boord van ons schip de Aquarius staarden de mensen in het niets. Ze leken onze vraag welke taal ze spraken niet te horen. 

 

Bij aankomst in Trapani, Sicilië, stond de bemanning van de MV Aquarius, waaronder Ferry Schippers hier op de foto, een moment stil bij de doden en wierpen zij rozen in de zee. 22 juli 2016.

 

Wat moet ik doen?

We gaven hen een tasje met een deken, voedingsrepen, water, sokken en een handdoek. Het water dronken ze in één teug op. Een man kwam naar me toe, en zei in het Frans: ‘Mijn vrouw is dood en ze ligt nog in de boot. Ik weet niet wat ik moet doen.’

 

Respect voor de doden

Ons wachtte onze laatste en meest uitdagende taak: de overledenen bergen. Met zoveel respect als mogelijk. Drie bemanningsleden stapten in het rubberen bootje die we naast ons schip trokken. De zielloze lichamen dreven in een plas van brandstof en water. Met een kraan hesen we hen op een stretcher een voor een aan boord. Er leek geen einde aan te komen. Hoe vaak we dit ook deden, de boot werd maar niet leger.

 

Eén van de 22 mensen die aan hun einde kwamen op 20 juli op de Middellandse Zee. Hun namen, op die van één vrouw na, zijn onbekend. Op de kade van Trapani, Sicilië. 22 juli 2016.

 

Overspoeld

Uiteindelijk brachten we 22 overledenen aan boord. 22 mensen die waren omgekomen. 22 keer een onnodig verlies van leven. Er ging van alles door mijn hoofd. Wat was er met deze mensen gebeurd? Was er paniek uitgebroken? Werden mensen verpletterd, verdronken ze in een plas van brandstof en water? Ik voelde woede in mij opkomen. En ik werd overspoeld door verdriet om het lot van deze onfortuinlijke mensen, vooral vrouwen die al veel leed hadden meegemaakt. Ze waren geen misdadigers. Ze zochten alleen een beter leven in Europa. In plaats daarvan vonden zij voortijdig de dood op de Middellandse Zee.

 

Juli 2016

 

Op woensdag 20 juli werd de hulp van het zoek- en reddingsschip MV Aquarius die tussen Libië en Italië vaart op de Middellandse Zee ingeroepen. Het team trof een verschrikkelijk tafereel aan: 22 overledenen op 2 boten. Overlevenden Mary en David, dokter Erna Rijnierse en projectcoördinator Ferry Schippers vertellen hun verhaal.

 

Bekijk het nieuwsbericht over de hulpactie van 20 juli.


afbeelding van Ferry Schippers
Geschreven door: Ferry Schippers
Ferry Schippers begon in 1995 als logistiek coördinator bij Artsen zonder Grenzen in Azerbeidzjan. Sindsdien heeft hij meerdere missies uitgevoerd, in verschillende functies.
Sluit zoeken

Zoekveld