Met rozen gedenken de hulpverleners van Artsen zonder Grenzen en SOS MEDITERRANEE de verloren levens van 22 mensen op de Middellandse Zee, tussen Libië en Italië. 22 juli 2016.

De bodem scheurde

De 30-jarige David uit Nigeria stapte ’s nachts in een overvolle boot, terwijl er werd geschoten. Op zee scheurde de bodem van de rubberen boot, met desastreus gevolg. Hij vertelt.

Ik werkte twee jaar in de bouw in Libië. Toen ben ik op de boot gestapt. Het was nacht, er werd door verschillende mannen geschoten en ze joegen ons bij elkaar en we moesten naar de zee rennen. Ze stopten te veel mensen op de boot, veels te veel.

 

Paniek

De bodem van de boot scheurde en door het gewicht van de mensen zakte het midden naar beneden. De boot vulde zich met water. Mensen probeerden het water overboord te gooien. De meisjes zaten in het midden, de mannen stonden en zaten op de rand. Toen het water kniehoog stond raakten de meisjes in paniek. Ze probeerden op te staan, ze gilden en schreeuwden. Het lukte hen niet om op te staan, ze gleden uit in de plas van water en brandstof. Ik zag meisjes de mannen bijten omdat ze geen kant op konden.

 

Water

Iedereen begon als een gek in de boot weg te komen van het midden. Er was nergens om naartoe te gaan, maar mensen bleven rennen en probeerden niet uit te glijden. Door al dat gekrioel spoelde er nog meer water over de rand naar binnen. We probeerden het eruit te scheppen, maar de boot was te vol.

 

Geen kracht meer

De meisjes onderop hadden geen kracht meer. Tegen de tijd dat een helikopter over ons kwam vliegen en ons zag, hadden zij het leven verloren. We riepen zo hard als we konden: ‘Help, help, help! Alstublieft, Jezus, kom ons redden.’ We schreeuwden, we baden tot God. Toen vloog de helikopter weg.

 

Overlevenden van de bootramp van 20 juli waarbij 22 doden vielen, aan boord van reddingsschip Aquarius. Een Artsen zonder Grenzen en SOS MEDITERRANEE team vaart tussen Libië en Italië om mensen in nood op de Middellandse Zee hulp te bieden.

 

Dank en verdriet

Een Italiaanse boot kwam en haalde alle meisjes die nog leefden van de boot af. Er bleek één meisje onder de hoop van lichamen nog in leven te zijn. Ze moest eronder vandaan getrokken worden. Ik ben ook gered en ik denk dat ik God daarvoor te danken heb. Maar ik voel verdriet om de vrouwen die zijn omgekomen. Zo had het niet moeten zijn.

 

Nooit vergeten

De boot op gaan is erg gevaarlijk. Ik zou niemand aanraden het te doen. Zonder de tussenkomst van God zouden we allemaal zijn verdronken. Ik kan niet vergeten wat ik met mijn eigen ogen heb gezien. Ik zal het nooit vergeten.

 

Juli 2016

 

Op woensdag 20 juli werd de hulp van het zoek- en reddingsschip MV Aquarius die tussen Libië en Italië vaart op de Middellandse Zee ingeroepen. Het team trof een verschrikkelijk tafereel aan: 22 overledenen op 2 boten. Overlevenden Mary en David, dokter Erna Rijnierse en projectcoördinator Ferry Schippers vertellen hun verhaal.

 

Bekijk het nieuwsbericht over de hulpactie van 20 juli.

Sluit zoeken

Zoekveld