‘Ik vertel het mijn kinderen niet’

Seksueel geweld is een medische noodsituatie in Haïti. Fotojournalist Benedicte Kurzen maakte bijzondere portretten van getroffen vrouwen en meisjes, die de moed hebben hun verhaal te vertellen*.

In onze speciale kliniek in Port-au-Prince helpen we elke maand ongeveer honderd slachtoffers van seksueel geweld. De helft van onze patiënten is jonger dan achttien jaar oud. Hulp zoeken is niet makkelijk; er rust een stigma op seksueel geweld en slachtoffers worden vaak ontmoedigd erover te praten of zelfs hulp te zoeken.

 

Gisele (20)

 

‘Een vriend van mijn ouders nam me mee naar een afgelegen plek. Hij raakte me aan, hij verkrachtte me. Ik vertelde mijn familie wat er was gebeurd. Toen hij dat hoorde, dook hij onder. Ik weet nu dat hij dat vaker deed. Bij twee meisjes in mijn buurt. Maar hun ouders zijn zo bang dat ze niks durven te doen. Die meisjes zijn pas vijftien en twaalf jaar. Ik wil gerechtigheid.’

 

Sarah (13)

 

‘We kenden hem. Hij woonde in de buurt. Nu is hij nergens meer te vinden. Wij leven in het vluchtelingenkamp en onze tent was stuk. Er zat een groot gat in de zijkant. Daar kwam hij doorheen.’

 

Marie (21)

 

‘Ik ontmoette een jongen op straat. We raakten aan de praat. Na een tijdje zei ik dat ik een baan zocht. Hij zei dat hij iemand wist die me een werk kon helpen. Hij bood aan me mee te nemen. Maar in plaats daarvan nam hij me mee naar zijn huis. Daar trok hij een pistool. Daarna gebeurde het.’

 

Stephanie (52)

 

‘Ik had een vriend, maar we gingen uit elkaar. Hij kwam op een nacht bij me langs. We maakten ruzie. Hij gooide me op de grond en verkrachtte me. Mijn eigen kinderen weten niet dat het gebeurd is. Ik vertel het ze niet. Ik zeg mijn verwondingen ergens anders door komen.’

 

Jeanne (31) en Solange (16)

 

‘Twee onbekende mannen klopten plotseling aan. Ze kwamen binnen en verkrachtten mij en mijn dochter. Ik schreeuwde dat ze alleen mij moesten nemen, niet mijn dochter. Ze beukten mijn hoofd tegen muur. We hebben het overleefd. Maar een maand later staken ze het huis van mijn moeder in brand, om mij bang te maken, zodat ik niets tegen de politie zeg.’

 

Viviane (22)

 

‘Hij was een vriend van school. Ik ging met hem mee naar huis, om een boek te lenen. Ik vroeg hem of zijn vader ook thuis was. Hij zei ja. Maar niemand bleek thuis. Hij nam me mee naar zijn kamer. Hij dwong me.’

 

‘Neem mijn hand’

 

De kliniek van Artsen zonder Grenzen in de dichtbevolkte stad Port-au-Prince staat bekend als pran men m, wat in het Creools ‘pak mijn hand’ betekent. We geven er medische zorg en psychosociale steun.

 

Straat- en weeskinderen

 

Daarnaast ondersteunen we projecten en initiatieven waarbij hulp wordt gegeven aan slachtoffers van seksueel geweld. Zo ook het Centre d’Action pour le Development, dat straat- en weeskinderen opvangt. Onder de bewoners van hun opvanghuis bevinden zich kinderen die seksueel misbruikt zijn.

 

* Omwille van privacyredenen zijn onze patiënten onherkenbaar in beeld gebracht en zijn hun namen veranderd.

 

Fotografie © Benedicte Kurzen/NOOR, december 2016

Sluit zoeken

Zoekveld