Victor (67) is hiv-positief en leidt een supportgroep. ‘Mensen kunnen daar wat hen bezig houdt toevertrouwen aan anderen. En doordat ze zichzelf bloot durven te geven aan anderen, groeit hun zelfvertrouwen.’

Victor leidt een supportgroep

afbeelding van Amelia Freelander
Zimbabwe, operationeel communicatieadviseur
‘Vorig jaar startte ik een supportgroep. Mensen kunnen daar wat hen bezig houdt toevertrouwen aan anderen. En doordat ze zichzelf bloot durven te geven aan anderen, groeit hun zelfvertrouwen.’

‘Mijn grootste voldoening daarin is het positieve denken en dat het moed geeft aan mensen.’ Victor (67) startte een van de hiv-supportgroepen die worden gehouden in onze aidskliniek in Epworth, een wijk aan de buitenrand van Harare in Zimbabwe. De leden komen één keer per maand bij elkaar om ervaringen te delen, en ze halen beurtelings de aidsmedicijnen bij de kliniek voor de andere leden en brengt ze bij hun thuis. Dit scheelt enorm in het vasthouden aan hun behandeling want de afstanden zijn groot, wat betekent dat mensen bijvoorbeeld anders vrij zouden moeten nemen om hun medicijnen op te halen.

 

Ongeloof

Zelf slikt Victor pas sinds een aantal jaar aidsremmers. Hij wist sinds 1999 dat hij hiv-positief was. ‘Ik voelde me helemaal niet slecht, en geloofde het eerst niet. Ik deed een tweede test en toen was ik pas overtuigd. Ik stopte met een heleboel slechte gewoonten: roken, achter de vrouwen aangaan,’ lacht hij, ‘maar ik bleef wel drinken, al was het niet heel veel.’

 

Vaak denken mensen dat ik een grapje maak

 

De groep

Pas in 2013 kreeg Victor ernstige lichamelijke klachten. En dus vroeg hij in de kliniek om hem op aidsremmers te starten. Zijn ‘viral load count’, de hoeveelheid hiv-virus in zijn bloed, ging meteen omlaag. En hij is weer oké nu, zegt hij. ‘En ik help anderen om hun status te accepteren. Velen willen niet dat mensen buiten de groep weten dat ze hiv-positief zijn. En dat anderen weten dat je aidsremmers slikt. Maar in de groep voelt het natuurlijker aan en is het oké.’

 

Grapjes

‘Ik heb er zelf geen problemen mee om het mensen te vertellen. Vaak denken mensen dat ik een grapje maak. Zij kennen mij niet als iemand die veel ziek is en zien mij als iemand die heel normaal is.’ 

 

Victor (67) is hiv-positief en leidt een supportgroep. ‘Mensen kunnen daar wat hen bezig houdt toevertrouwen aan anderen. En doordat ze zichzelf bloot durven te geven aan anderen, groeit hun zelfvertrouwen.’

 

Grootvader

En dat is Victor inderdaad. Hij is grootvader van 16 kinderen. ‘Ik heb 7 kinderen van mijzelf, de laatste werd in 1992 geboren. Al mijn kinderen leven nog. Ik wijs hen erop: “Toen jullie werden geboren, heb ik jullie de ziekte niet gegeven. Dus het is nu aan jullie om goed voor jezelf te zorgen.” En ik vertel hen hoe ze kunnen vermijden dat ze hiv oplopen. Vooral als het gaat om seks, want ik was nogal een casanova vroeger. Maar nu ben ik oud en heb ik genoeg aan één vrouw,’ grinnikt hij.

 

November 2016

 

Lees ook het verhaal van Florence, onze eerste patiënt in onze aidskliniek in Epworth, en het verhaal van Tanya en haar vader.

 

Artsen zonder Grenzen werkt sinds november 2006 in Epworth, een wijk aan de buitenrand van Harare Destijds was het percentage mensen met hiv er 6 procent hoger dan het landelijk gemiddelde van 30 procent. Inmiddels is dat gedaald naar 15 procent. De kliniek behandelt ruim 50.000 mensen met hiv die hier gratis medische zorg ontvangen. Meer dan 1.000 hiv-positieve patiënten hebben er supportgroepen opgestart. De kliniek is van een eenvoudig gebouwtje gegroeid tot een bruisend centrum voor de gemeenschap, met supportbijeenkomsten, apotheek en counseling. Artsen zonder Grenzen verleent deze zorg in samenwerking met het Zimbabwaanse ministerie voor Volksgezondheid en kinderzorg.


afbeelding van Amelia Freelander
Geschreven door: Amelia Freelander
Amelia Freelander is operationeel communicatieadviseur, zij ondersteunt de projecten van Artsen zonder Grenzen op het gebied van pleitbezorging en contextanalyse.
Sluit zoeken

Zoekveld