Alice Otiato spreekt de moeder van een ernstig gehandicapt kind moed in. Mensen hebben de moeder ervan beschuldigd dat het haar schuld is. ‘Wees sterk, luister niet naar ze, het enige wat telt is je kind.’ Epworth, Zimbabwe.

Alice’s werkdag in Epworth

afbeelding van Amelia Freelander
Zimbabwe, operationeel communicatieadviseur
Het is acht uur. De Keniase Alice Otiato loopt over het terrein van de Epworth kliniek in de felle ochtendzon. Met een glimlach begroet ze patiënten en personeel: ‘Hoe gaat het?’

Het is al bijna 30 graden Celsius en Alice’s werkdag begint nog maar net.

 

Wachtkamer

Ze stopt bij de dagkliniek waar zieken worden onderzocht, en snel neemt ze de aanwezigen in de kamer op. Haar ogen blijven hangen op een baby, slechts een paar maanden oud, die lusteloos over haar moeders schouder hangt. De baby is ernstig ziek, ziet Alice, en ze vraagt de dienstdoende verpleegster waar de ambulance is. Die hebben ze nog niet opgeroepen. Ze wachten op bevestiging van de gezondheidsautoriteiten dat zij de kosten van 20 dollar (19 euro) op zich nemen. Want de moeder kan dat niet betalen.

 

Elke seconde telt

Het kan zijn dat hierop wachten maar 20 minuten vertraging oplevert, maar een leven hangt in de waagschaal, dus elke seconde telt. Alice aarzelt niet, ze verzekert de verpleegkundige ervan dat Artsen zonder Grenzen de ambulancekosten betaalt. De verpleegster belt direct het ziekenhuis. Binnen 10 minuten arriveert de ambulance en brengt het zieke kind naar de spoedeisende afdeling van het ziekenhuis.

 

Alice Otiatio: ‘Ik hou van mijn baan. Ik geloof in waar Artsen zonder Grenzen voor staat: kwetsbaren helpen, opkomen voor mensen die hun stem niet kunnen laten gelden, verschil maken voor mensen.’

 

Drukte

Voor Alice is deze dag niet heel veel anders dan wat ze gewend is als projectcoördinator in deze kliniek in Epworth. ‘Een typische dag hier is een drukke dag. Je weet nooit wat er gaat gebeuren. We hebben ruim 11.000 patiënten onder vaste behandeling. Op een gemiddelde dag komen hier 350 tot 400 mensen naar ons voor medische zorg. Kinderen die hiv-positief zijn, moeders, vaders, jongeren, van alles.’ Ze maakt een weids gebaar over het terrein waar de mensen zich rond de overdekte wachtruimtes verzamelen. Ze komen hun medicijnen ophalen, of om een voorlichtingsbijeenkomst over tuberculose of hiv bij te wonen, of voor een medisch consult.

 

Schoonmaakoperatie

De wijk Epworth ontstond in 2005. Als onderdeel van een grote schoonmaakoperatie werden duizenden mensen die zich in Harare in niet-formele nederzettingen hadden gevestigd, verplaatst. Rondom 20.000 mensen vestigden zich in de voormalige boerderij Epworth, aan de rand van de stad. In datzelfde jaar besloot Artsen zonder Grenzen hier medische zorg te bieden, in samenwerking met het Zimbabwaanse ministerie van Volksgezondheid en Kinderzorg. In 2006 gingen we ook speciale zorg aan mensen met hiv bieden in de kliniek, na de ontdekking dat het percentage mensen dat hiv had in Epworth, 6 procent hoger lag dan het landelijk gemiddelde van 30 procent.

 

Bruisend centrum

Inmiddels is het van een bescheiden op zichzelf staand gebouw verworden tot een bruisend medisch centrum voor de omliggende gemeenschap. Naast de pure medische zorg huisvest de kliniek ook de sessies voor supportgroepen voor mensen met hiv en/of tuberculose, een apotheek en worden er counselingsessies gegeven. De kliniek ademt dan ook een hele andere sfeer uit dan andere noodhulpprojecten die Alice gewend is. Alice werkt al sinds 2012 voor Artsen zonder Grenzen en heeft onder meer in Zuid-Sudan, Angola en Ethiopië gewerkt. Voordat zij projectcoördinator in Epworth werd, werkte zij drie jaar in het Gokwe districts in de Zimbabwaanse Midlands regio, ook als projectcoördinator.

 

Alice Otiato spreekt de moeder van een ernstig gehandicapt kind moed in. Mensen hebben de moeder ervan beschuldigd dat het haar schuld is. ‘Wees sterk, luister niet naar ze, het enige wat telt is je kind.’ Epworth, Zimbabwe.

 

Zorg

‘De omstandigheden zijn misschien anders dan in een acute crisis, maar er zijn wel degelijk noden. Mensen wonen hier in kleine kamertjes omdat het de goedkoopste plek is, zij kunnen niet meer betalen. De gezondheidszorg is hier overladen en de medische staf heeft extra trainingen nodig. Zo is het beter dat verpleegkundigen ook aidsmedicijnen voorschrijven zodat er meer mensen de nodige zorg kunnen krijgen. Hier hebben wij als Artsen zonder Grenzen ook voor gepleit.’ En dus moeten verpleegkundigen hier ook in getraind worden. Tegelijkertijd heeft Alice nog wensen voor de medicijnen. ‘De aidsremmers leiden ertoe dat sommige mensen last krijgen van bloedarmoede, of dat ze rare vetophopingen krijgen. En soms dat anticonceptiepillen niet meer werken. Dus ik hoop dat er over 10 jaar medicijnen zijn die veel minder hevige bijwerkingen hebben.’

 

Positief leven

Alice kan zich goed inleven in de patiënten. ‘Mijn zus is ook hiv-positief, ze slikt aidsremmers en ze kan er goed mee omgaan. Ze kijkt positief tegen het leven aan. Ze werkt voor de gemeenteraad van Nairobi en ze geeft voorlichting in heel Kenia over leven met hiv. Ze heeft haar kinderen zien opgroeien en is nu zelfs oma. Over een paar jaar gaat ze met pensioen. Ze heeft een rijk leven geleid. Dus er is hoop, mensen moeten niet opgeven.’

 

November 2016

 

Lees ook het verhaal van Florence, onze eerste patiënt in de aidskliniek, en het meisje Tanya en haar vader, de 67-jarige Victor die een hiv-supportgroep runt en ‘ons’ wondertje Shamiso.

 

Artsen zonder Grenzen werkt sinds november 2006 in Epworth, een wijk aan de buitenrand van Harare Destijds was het percentage mensen met hiv er 6 procent hoger dan het landelijk gemiddelde van 30 procent. Inmiddels is dat gedaald naar 15 procent. De kliniek behandelt ruim 50.000 mensen met hiv die hier gratis medische zorg ontvangen. Meer dan 1.000 hiv-positieve patiënten hebben er supportgroepen opgestart. De kliniek is van een eenvoudig gebouwtje gegroeid tot een bruisend centrum voor de gemeenschap, met supportbijeenkomsten, apotheek en counseling. Artsen zonder Grenzen verleent deze zorg in samenwerking met het Zimbabwaanse ministerie voor Volksgezondheid en kinderzorg.


afbeelding van Amelia Freelander
Geschreven door: Amelia Freelander
Amelia Freelander is operationeel communicatieadviseur, zij ondersteunt de projecten van Artsen zonder Grenzen op het gebied van pleitbezorging en contextanalyse.
Sluit zoeken

Zoekveld