Libië

Veel mensen die oorlog, vervolging of extreme armoede proberen te ontkomen verblijven in Libië, onder zeer slechte omstandigheden. Artsen zonder Grenzen verleent medische en psychologische hulp.

Libië heeft te kampen met een gewapende strijd in verschillende delen van het land. De onveiligheid, economische crisis en de totale ineenstorting van handhaving van de orde en het rechtssysteem maakt van het dagelijks leven een voortdurende worsteling. Tegelijkertijd is Libië een eind- en doorreisbestemming voor honderdduizenden vluchtelingen, asielzoekers en migranten die proberen aan oorlog en conflict, extreme armoede of vervolging te ontkomen.

 

Geen asielverleningssysteem

Migranten kunnen niet terug naar huis, vluchtelingen en asielzoekers krijgen geen bescherming doordat er geen functionerend asielverleningssysteem is, de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR* er een beperkte rol heeft en Libië het Verdrag van Genève (1951) niet heeft ondertekend. Mensen die op zee door de Libische kustwacht onderschept worden of in Libië zelf worden aangehouden, worden naar detentiecentra gebracht. Veelal in voormalige fabrieken of pakhuizen. Mensen brengen hier lange tijd door zonder mogelijkheid protest aan te tekenen, hebben geen of weinig contact met de buitenwereld, worden slecht behandeld en hebben een tekort aan toegang tot medische zorg.

 

Ondervoeding en ziekten

De detentiecentra worden beheerd door het Directoraat voor de bestrijding van illegale migratie (DCIM, ook bekend onder de naam anti-illegale immigratiebureau (AIIA). De centra zijn overbevolkt, er is weinig licht en ventilatie, en er zijn te weinig wc’s en douches. Soms is er nog geen 0,4 m2 ruimte per persoon en moeten mensen in elkaar gekromd slapen. Velen hebben last van luizen, schurft en vlooien. Een groot aantal mensen zijn sterk afgevallen en zien er extreem vermagerd uit. Dit is het gevolg van kleine etensporties van 600-800 calorieën per dag en een tekort aan voedingsstoffen die een mens doorgaans nodig heeft. Vaak bestaat de portie enkel uit kale macaroni. Soms moeten 5 of meer mensen één portie samen delen of wordt het voedsel in één grote kom voor iedereen neergezet met als gevolg dat de zwaksten en zieken niets krijgen. Het aantal ondervoede volwassenen groeit, zo’n 3 procent van de mensen zijn ondervoed. Het tekort aan veilig drinkwater, soms minder dan 1 liter per dag, leidt tot hoofdpijn, constipatie en uitdroging.

 

Medische zorg

Artsen zonder Grenzen verleent hulp in 7 detentiecentra in en rond Tripoli. We bieden medische zorg en psychologische eerste hulp aan vrouwen, mannen en kinderen, en delen spullen uit voor de dagelijkse hygiëne zoals jerrycans, emmers en schoonmaakmateriaal. We behandelen mensen voor luchtweginfecties, acute diarree, huidziekten en blaasontstekingen. Daarom halen onze hulpverleners soms zakken brood en kaas op de markt om aan de mensen uit te delen. Mensen die acuut hulp nodig hebben, proberen we naar een ziekenhuis over te brengen. Dit is echter problematisch, aangezien veel ziekenhuizen in Tripoli weigeren Afrikanen op te nemen die uit landen komen ten zuiden van de Sahara.

 

Psychologische zorg

Om mensen te helpen trauma’s te verwerken, bieden we psychologische eerste hulp. Zo verleenden we psychologische bijstand aan 29 overlevenden van een scheepsbreuk waarbij minstens 100 mensen zijn verdronken. We zijn van plan onze zorg ook te bieden aan de Libische bevolking in en rond Tripoli.

 

Pleitbezorging

Het was een moeilijke keuze voor Artsen zonder Grenzen om in een omgeving te werken waar mensen zonder respect voor menselijke waardigheid, zonder enig idee waarom en hoe lang zij er worden vastgehouden. Wij blijven fel gekant tegen de onwillekeurige vasthouding van mensen. Wij hopen echter dat wij met ons werk op korte termijn verbetering in hun omstandigheden kunnen brengen. Elke dag pleiten wij voor betere omstandigheden en voor het vrijlaten van zwangere vrouwen, vrouwen met baby’s en jonge kinderen, minderjarigen, invaliden en ernstig zieken.

 

Reddingsschip

Artsen zonder Grenzen vaart met een reddingschip op de Middellandse Zee voor de kust van Libië. Ook ondersteunen wij een ziekenhuis in Zuwara, in het westen van Libië, met medicijnen en andere medische voorraden, training en met personeel.

 

Januari 2017

 

* Zie rapport UNHCR over Libië

**Tekst Verdrag van Genève

500
mensen per week behandeld, waaronder jonge kinderen
113
mensen brachten we naar een ziekenhuis omdat zij acuut of specialistische medische hulp nodig hadden, waaronder 7 met ernstige psychiatrische problemen
32
vrouwen kregen zwangerschapsbegeleiding
Sluit zoeken

Zoekveld